• دما

سه شکل دمایی در کاسه‌ نمدها وجود دارد که به دمای بیرونی، دمای «زیرلبه» (Underlip) و دمای «انباره» (Sump) تقسیم بندی می‌شود. مجموع اثرات این دماها ایجاد می‌شوند تا مواد الاستومری در این قطعات، سخت بشوند که در نهایت عدم انعطاف و کاهش عمر قطعه با آن همراه می باشد. دمای خارجی می‌تواند ناشی از هر منبع حرارتی خارجی باشد و تاثیر شدیدی بر عمر این قطعه دارد.

ایراد دیگر، موقعی هست که دمای خارجی به حداقل دمای عملیاتی لبه خواهد رسید. در دماهای پایین، اگر شفت دارای «لنگی» (Runout) باشد، به دلیل کاهش انعطاف‌پذیری لبه، امکان پاره‌شدن آن بوجو می آید. دمای انباره نیز در عمر قطعه تاثیر خواهد داشت. در حقیقت، رابطه مستقیمی بین عمر قطعه و دمای انباره وجود دارد. در صورتی که اولولیت با عمر بیشتر قطعه باشد، دمای انباره پایین را باید مورد نوجه قرار دارد اما در صورتیکه عمر بالا اهمیت چندانی نداشته باشد، دمای بالای انباره اثرات مثبتی بر روی سیستم خواهد داشت. با افزایش این دما، ویسکوزیته سیال و مصرف انرژی کم می شود.

دمای زیرلبه تابعی از سرعت شفت، اصطکاک مواد، زبری سطح و دماهای خارج و انباره می باشد. با افزایش این عوامل، دمای زیرلبه نیز بییشتر می شود. اصطکاک مواد نیز به خواص الاستومر، بار روی لبه و روان‌کاری آن مرتبط می باشد.

• فشار

کاسه‌نمدهای شعاعی برای عملکرد در سیستم‌های پرفشار طراحی صورت نگرفته است. بخش انعطاف‌پذیر بسیار نازک می باشد و از هیچ حمایت مستحکمی استفاده نمی کند. کمی افزایش فشار کافی می باشد به لبه خارجی نیرو وارد می شود تا این لبه بازگشت داده شود که این امر نیز سبب کاهش عمر قطعه خواهد شد. حد بیشینه فشار در کاربردهای صنعتی به میزان  ذکر می‌شود و زمانی که با این محدوده از فشار سروکار داریم باید سرعت شفت را نیز در نظر داشته باشیم.